user_mobilelogo

Η Ιστορία της Κατασκήνωσής μας

 

Η ιστορική διαδρομή της κατασκήνωσής μας στον Κάλαμο έχει να κάνει αφ’ ενός μεν με την ανοικοδόμηση, τις τεχνολογικές και μηχανολογικές εξελίξεις των υποδομών και αφετέρου με την έμψυχη επάνδρωση, τα πρόσωπα, παιδιά, νέους και ενήλικες, με τις κοινωνικές και πνευματικές υποδομές, με την ίδια την ζωή.

Εγκαταστάσεις και έμψυχο δυναμικό.

Οικοδομές και πνευματική οικοδομή.

Κτίρια και ανθρώπινη ύπαρξη, φωνές, ζωή παιδιών.

Και τα δύο! Και τα δύο αυτά εμπλέκονται ολόκληρες δεκαετίες μεταξύ τους.

 

Η κατασκήνωση στον Πόλεμο.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η  Κατοχή, έφερε τη φτώχεια, την πείνα, τον υποσιτισμό ιδίως των παιδιών. Προκειμένου να βοηθηθεί ο παιδικός πληθυσμός των τοπικών εκκλησιών μας, οργανώθηκαν μέσα στον πόλεμο καλοκαιρινές παιδικές κατασκηνώσεις, για να αναπνεύσουν τα παιδιά καθαρό αέρα, να έχουν άφθονη υγιεινή τροφή, να ζήσουν σε ένα ελεύθερο χριστιανικό περιβάλλον και ταυτόχρονα να διαπαιδαγωγηθούν με τις αρχές και την αλήθεια του Ευαγγελίου.

Τα πρώτα χρόνια η πραγματοποίηση της κατασκήνωσης γινόταν και σε διαφορετικό χώρο. Κάθε χρόνο πολύς κόπος για να στηθεί από την αρχή μια κατασκήνωση για δεκάδες παιδιά. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες πάντα υπήρχαν ελλείψεις.

Εκτιμώντας το καλό που προέκυπτε στο σώμα, το νου και το πνεύμα των παιδιών, ο θεσμός διατηρήθηκε και μεταπολεμικά στα Βίλια το 1951 και στην Πεντέλη το 1954.

Ήδη από εκείνες τις μέρες πολλοί επιθυμούσαν μια μόνιμη κατασκήνωση που θα φιλοξενούσε τα καλοκαίρια τα παιδιά, με σκοπό να χαρούν καθαρό αέρα, να τραφούν καλά, να κοινωνικοποιηθούν ζώντας μαζί περίπου για ένα ολόκληρο μήνα και να αγγιχτούν από το φως του Ευαγγελίου και τη ζωή του Ιησού Χριστού. Όλοι όμως έβλεπαν τις τεράστιες δυσκολίες για την πραγματοποίηση του ονείρου αυτού και τα ισχνά οικονομικά των αδελφών και των εκκλησιών που θα υποστήριζαν ένα τέτοιο έργο.

Ένας αφιερωμένος άνθρωπος του Θεού διέκρινε πίσω απ’ τις δυσκολίες τις τεράστιες ευλογίες που θα είχε ένα τέτοιο εγχείρημα για τις επόμενες γενιές. Την δυσκολία την είδε σαν πρόκληση για ενέργεια και δράση. Ο άνθρωπος αυτός  με τη βοήθεια του Θεού και τον οραματισμό του μετέτρεψε το άπιαστο όνειρο σε χειροπιαστή πραγματικότητα. Ο αιδέσιμος Σταύρος Δεληγιαννίδης, ποιμένας της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Πειραιώς.

1955-1960 - Εύρεση γης-Εγκατάσταση-Πρώτη Άδεια

Η προσπάθεια ανεύρεσης χώρου ξεκίνησε!

Το 1954 μεταξύ άλλων χώρων, έγινε υπόδειξη ενός κομματιού γης στον Κάλαμο–ένα μικρό τμήμα της ήταν αγροτικό καλλιεργήσιμο και το υπόλοιπο πευκόφυτο δασικό. Ο αδελφός Δεληγιαννίδης, με άλλους αδελφούς που συμμερίζονταν τον οραματισμό του, έκριναν το κομμάτι αυτό της γης, την πλαγιά αυτή του Καλάμου κατάλληλη, και έτσι από τότε και κάθε καλοκαίρι μέχρι σήμερα φιλοξενεί εκατοντάδες παιδιά και νέους των εκκλησιών μας, και όχι μόνο, στην αγκαλιά της.

Η έκταση αυτή περίπου 30 στρεμμάτων στην πευκόφυτη πλαγιά του Καλάμου αγοράστηκε σε τρεις δόσεις:

1. στις 26 Ιανουαρίου του 1955 αγοράστηκαν τα πρώτα 18 στρέμματα αντί 32.400 δραχμών στα οποία και λειτούργησε η κατασκήνωση το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς.

2. Την 1η Νοεμβρίου του 1956 αποκτήθηκαν 9 ακόμα στρέμματα προς 18.640 δραχμές,

3. και στις 4 Αυγούστου του 1958 προστέθηκαν ακόμα 4 στρέμματα (είσοδος αυτοκινήτων στο δασικό τμήμα).

 

Η πρώτη Επιτροπή

Τα έργα της πρώτης πενταετίας σχεδιάστηκαν και πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλία της πρώτης επιτροπής κατασκήνωσης. Μέλη της οι:  Δεληγιαννίδης Σταύρος πρόεδρος, Σεμερτζίδης Ιωάννης γραμματέας, Νουσίου Ιωάννης, Χαριτωνίδης Ιωάννης, Θεοδοσίου Ιωάννης, Κιουπούρογλου Στέλιος και Λαδόπουλος Δημήτριος.

Το έργο τους ήταν μεγάλο και δύσκολο. Κι όμως μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 1955- κατόρθωσαν και έχτισαν (και με δική τους προσωπική εργασία) στο κάτω αγροτικό τμήμα του κτήματος, το κτίριο των μαγειρείων με μικρό μπαλκόνι για τραπεζαρία. Το φαγητό παρά τις αντίξοες συνθήκες παρασκευής και συντήρησης ήταν εξαιρετικά θρεπτικό και νόστιμο. Το ίδιο όπως  συνεχίζει να είναι μέχρι σήμερα στον Κάλαμο. Άνοιξαν επίσης πηγάδι μέσα στο μαγειρείο που αρχικά λειτούργησε όχι μόνο για την παροχή πόσιμου νερού, αλλά και ως «ψυγείο» για τη συντήρηση ευαίσθητων στη ζέστη τροφίμων. Ετοίμασαν εφτά πλατώματα στο δασικό τμήμα όπου στήθηκαν ισάριθμες πάνινες πράσινες στρατιωτικές σκηνές και τέλος έχτισαν έξι πρόχειρες τουαλέτες.

 

Η πρώτη άδεια λειτουργίας εκδόθηκε στις 9 Ιουλίου του 1955.

Είναι άξιο θαυμασμού ότι όλα αυτά, πάντα με την κινητήρια δύναμη του αδελφού Δεληγιαννίδη, πραγματοποιήθηκαν υπό άκρως αντίξοες συνθήκες, με ελάχιστους οικονομικούς πόρους και πολλή προσωπική εργασία των πρωτεργατών. Όσοι δούλεψαν την εποχή εκείνη για την επίτευξη του σκοπού, μαρτυρούν ότι η περίοδος εκείνη της πολλής δουλειάς, του κόπου και της κούρασης ήταν η πιο ευλογημένη περίοδος της ζωής τους.

Το 1956 η επιτροπή ανταποκρινόμενη στις απαιτήσεις του Υπουργείου προκείμενου να ξαναχορηγηθεί άδεια λειτουργίας, προέβη στην κατασκευή τεσσάρων έργων:

Διαμορφώθηκε στο πρανές μπροστά από τις σκηνές μια πλατεία για να παίζουν τα παιδιά, με ταυτόχρονη κατασκευή παιδικής χαράς, οικοδομήθηκε το κτήριο των τουαλετών και στρώθηκαν τα δάπεδα των σκηνών με γκρο μπετόν. Στο υπόλοιπο της πενταετίας κατασκευάστηκε επίσης το δάπεδο και το στέγαστρο της τραπεζαρίας, κι εξαιτίας της κλίσεως του εδάφους δίπλα στην κουζίνα προστέθηκε μια σειρά ημιυπογείων χώρων: στη μία άκρη ένας μεγάλος αποθηκευτικός χώρος, στην άλλη χώρος τουαλετών και λουτρών, και στη μέση ένα δωμάτιο στο οποίο εγκαταστάθηκε πετρελαιοκίνητη γεννήτρια για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Το ηλεκτρολογικό δίκτυο έγινε με καλώδια του συμμαχικού στρατού (δεν υπήρχαν τότε καλώδια στο εμπόριο). Έτσι υπήρχε φως σε όλους τους χώρους της κατασκήνωσης από τη δύση του ηλίου μέχρι τις 11 το βράδυ περίπου. Για 20 περίπου χρόνια ο χαρακτηριστικότερος νυχτερινός ήχος ήταν ο μονότονος της πετρελαιομηχανής. Ήχος που με νοσταλγία θυμούνται όσοι ευτύχησαν να ζήσουν τότε στην κατασκήνωση. Την ίδια περίοδο κτίστηκε ο «πάγκαλος» (bangalow) για να στεγάσει τα μικρά παιδιά και ανοίχθηκε δεύτερο πηγάδι. Κτίστηκε επίσης ο υδατόπυργος για να εξασφαλίσει νερό στις τουαλέτες, και στήθηκε το υπόστεγο μπροστά στις παλιές τουαλέτες αφού το κτιριάκι αυτό μετασχηματίστηκε για να φιλοξενήσει προσωρινά το αρχηγείο μέχρι να κτιστεί το κτίριο του Αρχηγείου/ Νοσοκομείου που γνωρίζουμε σήμερα.

Έτσι μέσα σ’ αυτή την πρώτη πενταετία πραγματοποιήθηκε ένα πολύ μεγάλο έργο των οικοδομικών εργασιών που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στην κατασκήνωση. Ήταν μια καθοριστική πενταετία.

Η πρόσβαση στην κατασκήνωση τα πρώτα χρόνια δεν ήταν και η ευκολότερη. Το λεωφορείο έφτανε τότε μέχρι το χωριό του Καλάμου. Από το σημείο αυτό και πέρα ο χωματόδρομος ήταν κακοτράχαλος και γεμάτος λακκούβες, πράγμα που σήμαινε πως όσοι χρησιμοποιούσαν για τη μετακίνησή τους το λεωφορείο της γραμμής Αθηνών-Καλάμου έπρεπε να περπατήσουν 3 χιλιόμετρα φορτωμένοι τη βαλίτσα τους για να φτάσουν στην κατασκήνωση. Έτσι τα παιδιά τα έφερνε από την Αθήνα φορτηγό! Αξέχαστες διαδρομές αυτές. Η κατάσταση άλλαξε το 1958 όταν εξαιτίας του ferry-boat που ένωσε το Αλιβέρι με τους Αγίους Αποστόλους, διαπλατύνθηκε και ασφαλτοστρώθηκε ο δημόσιος δρόμος.  

Το νερό για χρήση στις τουαλέτες και στις σκηνές μεταφερόταν σε τενεκέδες με το γαϊδουράκι του μπαρμπα-Χρήστου, ο οποίος ανελάμβανε και όλες τις αναγκαίες μεταφορές, όπως τις προμήθειες από τον Κάλαμο. Ο πιστός αυτός αδελφός για χάρη της κατασκήνωσης άφηνε τη δουλειά του (μικροπωλητής) κάθε καλοκαίρι και με το γαϊδουράκι του διήνυε τα 60 χιλιόμετρα που χωρίζουν τον Πειραιά από την κατασκήνωση για να υπηρετήσει τις ανάγκες των παιδιών εθελοντικά. Το ίδιο δρομολόγιο το έκανε στην επιστροφή μετά από δυόμισι μήνες.

Εθελοντικά ο μπαρμπα-Χρήστος, εθελοντικά και όλοι οι εθελοντές,   οι πρωτεργάτες, αρχηγοί, κοινοτάρχες, στελέχη, νοσοκόμες, μαγείρισσες, αποθηκάριοι – μέχρι και σήμερα.

Στη θάλασσα για μπάνιο τα παιδιά κατέβαιναν με τα πόδια. Οι Άγιοι Απόστολοι ήταν ακόμα ένα ερημικό ψαροχώρι. Καμιά σχέση με τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα που έχει σήμερα.  

Μετά την βραδινή συμπροσευχή στην σκηνή στις 11, επικρατούσε άκρα ησυχία στην κατασκήνωση και δεν ήταν σπάνια τα μακρινά ουρλιαχτά των τσακαλιών αλλά και οι νυχτερινοί επισκέπτες έξω από τις σκηνές, οι αλεπούδες! Κάποιοι ομαδάρχες κοιμόνταν με ρόπαλα και πέτρες για να απομακρύνουν τους εισβολείς. Κι όμως όλοι οι κατασκηνωτές κοιμόνταν ήσυχοι και υπήρχε διάχυτη η αίσθηση της σιγουριάς και της ασφάλειας και πως ακόμα και χωρίς περίφραξη η κατασκήνωση είναι από τα πιο ασφαλή μέρη του κόσμου. Ο Θεός ήταν εκεί!

Ευλογημένη πενταετία. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις κατοπινές. 

1961-1970

Τη διετία 1962-63 χτίστηκε το κτίριο του αρχηγείου/νοσοκομείου, και γίνεται η περίφραξη του κτήματος. Από κτιριακής άποψης η κατασκήνωση πια θα μπορούσε να θεωρηθεί επαρκής. Ταυτόχρονα όμως, η κίνηση στο δρόμο αυξήθηκε. Τα παιδιά άρχισαν να περνούν κάτω από το γεφυράκι του δρόμου για λόγους ασφαλείας. Το 1968 άρχισε η αντικατάσταση των πάνινων σκηνών με τις «σκηνές» όπου το καραβόπανο προσαρμόζεται σε μεταλλικούς σκελετούς.

 

1971-1980

Η δεκαετία του ’70 έφερε τον «πολιτισμό» στην κατασκήνωση: Συνδεθήκαμε με το δίκτυο του ΟΤΕ. Επιτέλους είχαμε τηλέφωνο. Επίσης έγινε η πρώτη σύνδεση με δίκτυο υδρεύσεως της Κοινότητας Καλάμου και πραγματοποιήθηκε η σύνδεσή μας με το δίκτυο της ΔΕΗ. Η πετρελαιομηχανή εσήγησε. Η «τελετουργία» για να τη βάζουμε μπρος κάθε βράδυ σταμάτησε. Μας έλειψε ο γνώριμος ήχος της, που για χρόνια τον είχαμε αγαπήσει. Το 1971 έγινε πλήρης εσωτερική ανακαίνιση των μεγάλων τουαλετών. Τέλος, αποκτήθηκε ψυγείο, και μετατράπηκε η μασίνα ξύλων για την ετοιμασία του φαγητού με μασίνα πετρελαίου.

1981-1990

Προς το τέλος της δεκαετίας αυτής αυξάνεται ο αριθμός των κατασκηνωτών. Οι υπάρχουσες σκηνές δεν επαρκούν. Μία-μία αρχίζουν να προστίθενται οι σκηνές στην περιοχή πάνω από το αρχηγείο. Κτίζονται τουαλέτες πίσω από το κτίριο του ιατρείου-αναρρωτηρίου για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της νέας αυτής κοινοταρχίας.

1991-2000

Πολλοί γνωρίζοντας την κατασκήνωση μόνο το καλοκαίρι δεν μπορούν να φανταστούν ότι όχι μόνο τακτικά χιονίζει στην κατασκήνωση τον χειμώνα, εφόσον επικρατούν στην περιοχή ορεσίβιες συνθήκες, αλλά συχνά πέφτουν δέντρα και προκαλούνται καταστροφές! Τον Φεβρουάριο του 1991 από δυνατή χιονοθύελλα κατέρρευσαν δύο από τα υπόστεγα. Το μικρό υπόστεγο απέναντι από το αρχηγείο και το μεγάλο της τραπεζαρίας, η πτώση του οποίου κατέστρεψε ολοσχερώς τα τραπέζια και τους πάγκους που ήταν φυλαγμένα από κάτω. Αμέσως μετά, ανακατασκευάστηκε το στέγαστρο της τραπεζαρίας, και κατασκευάστηκαν 18 νέα τραπέζια και διπλάσιοι πάγκοι.

Τη διετία 1995-96 έγινε η πλήρης ανακαίνιση του κτιρίου των μαγειρείων. Η προσφορά εθελοντικής υπηρεσίας αδελφών την διετία αυτή ήταν τεράστια.

Το 2000 ανακατασκευάστηκαν για δεύτερη φορά (μετά από... χρόνια) οι μεγάλες τουαλέτες.

Στο τέλος αυτής της δεκαετίας έγινε η εγκατάσταση του πυροσβεστικού δικτύου με συγκρότηση του ανάλογου μηχανοστασίου και τοποθέτηση στο υψηλότερο σημείο της κατασκήνωσης 3 δεξαμενών νερού χωρητικότητας περίπου 48 m3.

2001-2005

Γίνεται σχέδιο για τον εξωραϊσμό των εξωτερικών χώρων της κατασκήνωσης. Τοποθετείται νέα περίφραξη, μεγάλο μέρος του κτήματος δεντροφυτεύεται και διανοίγεται υπαίθριο πάρκιγκ στην κουζίνα. Αρχίζουν να κτίζονται νέες σκηνές με θερμομονωτική οροφή και μηχανικά πτυσσόμενα τεντόπανα.

Το 2001 το σύστημα πυρόσβεσης αναβαθμίστηκε. Έτσι ήμασταν έτοιμοι όταν το 2004 πυρκαγιά στο δάσος έφτασε κοντά στην κατασκήνωση, περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Το 2004 ανακατασκευάστηκαν και επεκτάθηκαν οι τουαλέτες πίσω από το ιατρείο-αναρρωτήριο. Την ίδια χρονιά τοποθετείται νέα παιδική χαρά, στην άκρη της πλατείας. Την διετία 2004-2005 προκειμένου να προσαρμοστούμε στις απαιτήσεις της Νομαρχίας περί διαθέσεως λυμάτων έγιναν οι απαιτούμενες εργασίες για την ανάλογη επεξεργασία και διάθεση. Το 2005 άρχισε η ανακαίνιση του ιατρείου αναρρωτηρίου, πραγματοποιήθηκε η ανακατασκευή των τουαλετών στην τραπεζαρία, κατασκεύαστηκαν 20 υπαίθριες ντουζιέρες, κατασκευάστηκε διπλός ψυκτικός θάλαμος στην κουζίνα και τέθηκε σε λειτουργία το ίδιο καλοκαίρι. Τέλος αποψιλώθηκε με απαίτηση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, περιμετρική ζώνη πυρασφαλείας 10 μέτρων έξω από τα όρια της κατασκήνωσης και αποψιλώθηκε μερικώς περιμετρικά εσωτερικά ο περιβάλλων χώρος.

2006-2016

Η δεκαετία αυτή θα έλεγε κανείς πως χαρακτηρίζεται από μεγάλες αδειοδοτικές εξασφαλίσεις της κατασκήνωσης, οι οποίες θα την συνοδεύουν σε όλη της την πορεία, όσο και κατασκευαστικές ανατροπές, καθότι οι απαιτήσεις και οι επιταγές της Περιφέρειας Αττικής, της Πολεοδομίας, του Δασαρχείου και της Πυροσβεστικής έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.

Ξεκινά λοιπόν μια ασταμάτητη προσπάθεια κατάθεσης μελετών, σχεδίων και συναντήσεων στην Πολεοδομία, το Δασαρχείο και την Περιφέρεια Ανατολικής Αττικής.

Ταυτόχρονα η προσπάθεια είχε και κατασκευαστικό σκέλος. Κατασκευάστηκαν εκ νέου οι επτά σκηνές του 1955 μπροστά στην πλατεία αφού προηγουμένως κατεδαφίστηκαν οι παλιές. Όλο το ηλεκτρολογικό δίκτυο, τόσο τα ισχυρά ρεύματα, όσο και τα ασθενή, έγινε υπόγειο. Έγινε συγκρότηση διπλού αντλιοστασίου για την υδροδοτική υποστήριξη της κατασκήνωσης με διπλό δίκτυο νερού υπόγειο. Η αυτονομία νερού είναι 16m3. Κατασκευάστηκε νέος και μεγαλύτερος χώρος Λατρείας-συγκέντρωσης χωρητικότητας 200 ατόμων, νέο στεγασμένο εργαστήριο, κατασκευάστηκαν νέες κερκίδες στην πλατεία, επεκτάθηκε και στεγάστηκε με κεραμοσκεπή ο Πάγκαλος με δικά του λουτρά για τα μικρά παιδιά, στεγάστηκε το αρχηγείο και Νοσοκομείο με πολυουρεθανικό μονωτικό υλικό, στεγάστηκαν τα μεγάλα λουτρά, στεγάστηκε η κουζίνα και ο οικίσκος προσωπικού, τοποθετήθηκαν νέα διαχωριστικά στα λουτρά, τοποθετήθηκαν κλιματιστικά σε όλα τα κτίσματα της κατασκήνωσης, κατασκευάστηκαν 20 υπαίθριοι νιπτήρες με στέγαστρο, κατασκευάστηκε αμφιθέατρο ημικυκλίου 300 θέσεων στεγασμένο, δύο παιδικές χαρές με πιστοποίηση, γήπεδο ποδοσφαίρου με φυσικό χλοοτάπητα, κατασκευάστηκαν τρεις οκτάμετρες γκαραζόπορτες με τηλεχειρισμό για την είσοδο και έξοδο των πούλμαν και πεζών και για έξοδο διαφυγής, πεζοδρόμηση με κυβόλιθους διαδρομών οχημάτων και διαβάσεων πεζών, φωταγώγηση όλης της κατασκήνωσης για την ασφαλή μετακίνηση των παιδιών τις βραδυνές ώρες, τοποθέτηση αλεξικέραυνου στο ψηλότερο σημείο της κατασκήνωσης.

2017-2020

Τον Αύγουστο του 2017 και ενώ η κατασκήνωση ήταν σε πλήρη λειτουργία με περί τα 100 άτομα, κατασκηνωτές και προσωπικό μέσα, Εκείνος επέτρεψε να δοκιμαστεί όταν μια λαίλαπα φωτιάς πέρασε μέσα από τον χώρο της και κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεών της.

Η φωτιά εμφανίστηκε στις 4.30μμ περίπου και σε απόσταση περίπου 2,5 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της κατασκήνωσης. Σύντομα η ένταση της φωτιάς ήταν τέτοια που, κατά την μαρτυρία της ίδιας της Πυροσβεστικής και ατόμων που ήταν παρόντα, δεν μπορούσε να ελεγχθεί με τίποτα. Είχε μετατραπεί σε πύρινο εφιάλτη, οι φλόγες δεκάδες μέτρα ύψος, μετά τις 10μμ κατέφαγαν το μεγαλύτερο μέρος του περιβάλλοντος χώρου της κατασκήνωσης και του Κέντρου Νεότητας και συνέχισε προς τα κάτω.

Δοξάζουμε τον Θεό που κατά πρώτον δεν είχαμε ανθρώπινα θύματα, καθώς εκκενώθηκαν οι χώροι εγκαίρως και με όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες και κατά δεύτερον δεν έπαθαν καμία ζημιά τα κτίρια της κατασκήνωσης και του Κέντρου Νεότητας.  

Από τις αμέσως επόμενες μέρες άρχισε ένας ¨Μαραθώνιος¨ αγώνας αποκαταστάσεων των ζημιών. Πρώτα η απομάκρυνση των καμμένων υλικών κα αμέσως μετά η εκ νέου ανοικοδόμηση. Εκείνος έδωσε σοφία κινήσεων και δύναμη στους υπεύθυνους στην όλη αυτή τιτάνια προσπάθεια. Παράλληλα οι δωρητές ήταν αρκετοί για την υποστήριξη του έργου αυτού. Ακόμη μια φορά τους ευχαριστούμε θερμά.  Ο σκοπός ήταν να λειτουργήσει η κατασκήνωση μετά από εννέα μήνες, το καλοκαίρι του 2018, ο οποίος και έγινε πραγματικότητα.

Σκηνές από την αρχή με νέες στέγες, τεντόπανα, κρεββάτια, στρώματα, μεγάλο μέρος των ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων και υδραυλικών από την αρχή, μέρος των κερκίδων από την αρχή, νέο μηχανοστάσιο πυρόσβεσης, νέα αποθήκη, εκτεταμένες δενδροφυτεύσεις με δασώδη δέντρα μη εύφλεκτα,  πεζοδρομήσεις με κυβόλιθους, εγκατάσταση γεννήτριας, αύξηση αυτονομίας νερού στα 40m3, συγκρότηση δεύτερου ιδιωτικού μηχανοστασίου πυρόσβεσης με ανεξάρτητο δίκτυο, κατασκευή σκιασμένων χώρων συμμελέτης, κάλυψη της πλατείας με φυσικό χλοοτάπητα, αντικατάσταση όλων των κουφωμάτων με αλουμινίου με διπλά τζάμια σε όλα τα κτίσματα, κατασκευή νέας σκηνής για το προσωπικό κουζίνας με ανεξάρτητα λουτρά.

Η διαδρομή της κατασκήνωσής μας δεν σταματάει εδώ!

Θα συνεχίσει να είναι φως της δικής Του παρουσίας στην πλαγιά αυτή του Καλάμου το οποίο θα δίνει το στίγμα Του χειμώνα και ιδιαίτερα καλοκαίρι... 

Θα συνεχίσει να είναι ο ευλογημένος χώρος Του που θα υπηρετούμε τα παιδάκια μέσα στην δική Του αγάπη!

 

Το έργο το αγαπάμε γιατί αγαπάμε Εκείνον και γιατί πρώτα Εκείνος μας αγάπησε!